ਕਫ਼ਨ
ਇਕ ਦਿਨ ਗੁਰੂ ਕਲਗੀਆਂ ਵਾਲੇ
ਦੋ ਆਲਮ ਦੇ ਜੋ ਰਖ਼ਵਾਲੇ
ਬੈਠੇ ਸੀ ਦਰਬਾਰ ਸਜਾ ਕੇ
ਰਹਿਮਤ ਦੀ ਇਕ ਸ਼ਮਾ ਜਲਾਕੇ
ਇਤਨੇ ਵਿਛ ਇਕ ਬੁਢੀ ਮਾਈ
ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ 'ਚ ਆਈ
ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਦਰਬਾਰ 'ਚ ਅਗੇ
ਉਸ ਸੱਚੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਅਗੇ
ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਸੀਸ ਝੁਕਾਇਆ
ਉਸ ਮਾਲਕ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਵਜਾਇਆ
ਸਤਿਗੁਰੂ ਬੋਲੇ ਧੰਨ ਹੈ ਮਾਈ
ਧੰਨ ਹੈ ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਕਮਾਈ
ਸੁਬ੍ਹਾ ਸਵੇਰੇ ਸਤਿਸੰਗ ਮੇ ਆਨਾ
ਉਸ ਮਾਲਕ ਕਾ ਸ਼ੁਕਰ ਬਜਾਨਾ
ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਪਰਵਾਨ ਹੋਈ ਹੈ
ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਸਾਂਨ ਹੋਈ ਹੈ
ਜੋ ਭੀ ਚਾਹੇ ਮਾਂਗ ਲੇ ਮਾਤਾ
ਤੁਝ ਕੋ ਦੇਂਗੇ ਆਪ ਵਿਧਾਤਾ
ਮਾਤਾ ਬੋਲੀ ਹੇ ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ
ਸਗਲ ਘਟਾ ਕੇ ਅੰਤਰਜਾਮੀ
ਯੇ ਜੀਵਨ ਹੈ ਖ਼ਾਕ ਕੀ ਢੇਰੀ
ਬਸ ਅਬ ਏਕ ਤਮੰਨਾ ਮੇਰੀ
ਇਸ ਪਿੰਜਰ ਕੋ ਜਬ ਮੈਂ ਛੋੜੂ
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਕਫ਼ਨ ਮੈਂ ਔੜੂ
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੋਚ 'ਚ ਪੈ ਗਏ ਸੁਨਕਰ
ਬੋਲੇ ਯੇ ਕਿਆ ਮਾਂਗਾ ਚੁਨਕਰ
ਨਿਕਲੇਗੇ ਜਬ ਪ੍ਰਾਣ ਯੇਹ ਤੇਰੇ
ਹੋਂਗੇ ਮੇਰੇ ਚਮਕੌਰ ਮੇ ਡੇਰੇ
ਇਕ ਦਿਨ ਦੇਖੋ ਗੁਰੂ ਕੀ ਮਾਇਆ
ਅੰਤ ਸਮਾਂ ਬੁਢੜੀ ਦਾ ਆਇਆ
ਹਮਰੀ ਕਰੋ ਹਾਥ ਦੇ ਰਛਿਆ
ਪੂਰਣ ਹੋਏ ਚਿਤ ਕੀ ਇੱਛਾ
ਸ਼ਰਧਾ ਸੇ ਜਬ ਕੀ ਅਰਦਾਸ
ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਹੁੰਚੇ ਬੁੜੀਆ ਕੇ ਪਾਸ
ਇਧਰ ਹੈ ਤੇਰੀ ਅੰਤਮ ਘੜੀਆਂ
ਊਧਰ ਲਾਲੋਂ ਕੀ ਟੂਟੀ ਲੜੀਆਂ
ਇਧਰ ਤੇਰੀ ਬੁਝ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋਤੀ
ਉਧਰ ਹੈ ਮੇਰੇ ਬਿਖ਼ਰੇ ਹੈ ਮੋਤੀ
ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਦੋ ਚੰਦੇ
ਗਲੇ ਮੇਂ ਡਾਲੇ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ
ਦੀਵਾਰ ਮੇਂ ਵੋ ਮੁਸਕਰਾਤੇ ਹੋਗੇ
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਫਤਿਹ ਬੁਲਾਤੇ ਹੋਗੇ
ਉਧਰ ਮੇਰੇ ਰਣ ਮੇ ਦੋ ਬੇਟੇ
ਬਿਨਾ ਕਫ਼ਨ ਕੇ ਜੋ ਹੈਂ ਲੇਟੇ
ਉਨ੍ਹਕੋ ਤਨ੍ਹਾ ਛੋੜ ਆਇਆ ਹੂੰ
ਤੇਰੇ ਲੀਏ ਕਫ਼ਨ ਲਾਇਆ ਹੂੰ
ਅਪਨੀ ਕਮਰ ਸੇ ਕਪੜਾ ਖੋਲ੍ਹਾ
ਫਿਰ ਯੂ ਮਰਦ ਮੁਜਾਹਿਦ ਬੋਲਾ
ਸਭ ਪਰਵਾਰ ਲੂਟਾ ਆਇਆ ਹੂੰ
ਪਰ ਯੇਹ ਕਫ਼ਨ ਬਚਾ ਲਾਇਆ ਹੂੰ
ਪਹੂੰਚ ਗਈ ਸੱਚ-ਖੰਡ ਮੇ ਮਾਤਾ
ਦੇ ਗਏ ਮੁੱਕਤੀ,,,,,,,,,,,ਮੁੱਕਤੀ-ਦਾਤਾ
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ
ਬੀ.ਏ.(ਆਨਜ਼)ਇੰਗਲਿਸ਼
ਕਾਲਜ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਉਪਰਾਲਾ....ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਠਕ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ....ਇਹੋ ਕਾਰਣ ਹੈ ਕਿ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ ਕਵਿਤਾ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਂਦੀ..... ਕਵੀ ਤੇ ਪਾਠਕ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਬਾਸ਼
ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਿ ਬਲਾਗ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ......
ਡਾ.ਗੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ
ਇਕ ਦਿਨ ਗੁਰੂ ਕਲਗੀਆਂ ਵਾਲੇ
ਦੋ ਆਲਮ ਦੇ ਜੋ ਰਖ਼ਵਾਲੇ
ਬੈਠੇ ਸੀ ਦਰਬਾਰ ਸਜਾ ਕੇ
ਰਹਿਮਤ ਦੀ ਇਕ ਸ਼ਮਾ ਜਲਾਕੇ
ਇਤਨੇ ਵਿਛ ਇਕ ਬੁਢੀ ਮਾਈ
ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ 'ਚ ਆਈ
ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਦਰਬਾਰ 'ਚ ਅਗੇ
ਉਸ ਸੱਚੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਅਗੇ
ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਸੀਸ ਝੁਕਾਇਆ
ਉਸ ਮਾਲਕ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਵਜਾਇਆ
ਸਤਿਗੁਰੂ ਬੋਲੇ ਧੰਨ ਹੈ ਮਾਈ
ਧੰਨ ਹੈ ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਕਮਾਈ
ਸੁਬ੍ਹਾ ਸਵੇਰੇ ਸਤਿਸੰਗ ਮੇ ਆਨਾ
ਉਸ ਮਾਲਕ ਕਾ ਸ਼ੁਕਰ ਬਜਾਨਾ
ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਪਰਵਾਨ ਹੋਈ ਹੈ
ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਸਾਂਨ ਹੋਈ ਹੈ
ਜੋ ਭੀ ਚਾਹੇ ਮਾਂਗ ਲੇ ਮਾਤਾ
ਤੁਝ ਕੋ ਦੇਂਗੇ ਆਪ ਵਿਧਾਤਾ
ਮਾਤਾ ਬੋਲੀ ਹੇ ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ
ਸਗਲ ਘਟਾ ਕੇ ਅੰਤਰਜਾਮੀ
ਯੇ ਜੀਵਨ ਹੈ ਖ਼ਾਕ ਕੀ ਢੇਰੀ
ਬਸ ਅਬ ਏਕ ਤਮੰਨਾ ਮੇਰੀ
ਇਸ ਪਿੰਜਰ ਕੋ ਜਬ ਮੈਂ ਛੋੜੂ
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਕਫ਼ਨ ਮੈਂ ਔੜੂ
ਸਤਿਗੁਰੂ ਸੋਚ 'ਚ ਪੈ ਗਏ ਸੁਨਕਰ
ਬੋਲੇ ਯੇ ਕਿਆ ਮਾਂਗਾ ਚੁਨਕਰ
ਨਿਕਲੇਗੇ ਜਬ ਪ੍ਰਾਣ ਯੇਹ ਤੇਰੇ
ਹੋਂਗੇ ਮੇਰੇ ਚਮਕੌਰ ਮੇ ਡੇਰੇ
ਇਕ ਦਿਨ ਦੇਖੋ ਗੁਰੂ ਕੀ ਮਾਇਆ
ਅੰਤ ਸਮਾਂ ਬੁਢੜੀ ਦਾ ਆਇਆ
ਹਮਰੀ ਕਰੋ ਹਾਥ ਦੇ ਰਛਿਆ
ਪੂਰਣ ਹੋਏ ਚਿਤ ਕੀ ਇੱਛਾ
ਸ਼ਰਧਾ ਸੇ ਜਬ ਕੀ ਅਰਦਾਸ
ਸਤਿਗੁਰੂ ਪਹੁੰਚੇ ਬੁੜੀਆ ਕੇ ਪਾਸ
ਇਧਰ ਹੈ ਤੇਰੀ ਅੰਤਮ ਘੜੀਆਂ
ਊਧਰ ਲਾਲੋਂ ਕੀ ਟੂਟੀ ਲੜੀਆਂ
ਇਧਰ ਤੇਰੀ ਬੁਝ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋਤੀ
ਉਧਰ ਹੈ ਮੇਰੇ ਬਿਖ਼ਰੇ ਹੈ ਮੋਤੀ
ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਦੋ ਚੰਦੇ
ਗਲੇ ਮੇਂ ਡਾਲੇ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ
ਦੀਵਾਰ ਮੇਂ ਵੋ ਮੁਸਕਰਾਤੇ ਹੋਗੇ
ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਫਤਿਹ ਬੁਲਾਤੇ ਹੋਗੇ
ਉਧਰ ਮੇਰੇ ਰਣ ਮੇ ਦੋ ਬੇਟੇ
ਬਿਨਾ ਕਫ਼ਨ ਕੇ ਜੋ ਹੈਂ ਲੇਟੇ
ਉਨ੍ਹਕੋ ਤਨ੍ਹਾ ਛੋੜ ਆਇਆ ਹੂੰ
ਤੇਰੇ ਲੀਏ ਕਫ਼ਨ ਲਾਇਆ ਹੂੰ
ਅਪਨੀ ਕਮਰ ਸੇ ਕਪੜਾ ਖੋਲ੍ਹਾ
ਫਿਰ ਯੂ ਮਰਦ ਮੁਜਾਹਿਦ ਬੋਲਾ
ਸਭ ਪਰਵਾਰ ਲੂਟਾ ਆਇਆ ਹੂੰ
ਪਰ ਯੇਹ ਕਫ਼ਨ ਬਚਾ ਲਾਇਆ ਹੂੰ
ਪਹੂੰਚ ਗਈ ਸੱਚ-ਖੰਡ ਮੇ ਮਾਤਾ
ਦੇ ਗਏ ਮੁੱਕਤੀ,,,,,,,,,,,ਮੁੱਕਤੀ-ਦਾਤਾ
ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ
ਬੀ.ਏ.(ਆਨਜ਼)ਇੰਗਲਿਸ਼
ਕਾਲਜ ਦੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਉਪਰਾਲਾ....ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਠਕ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ....ਇਹੋ ਕਾਰਣ ਹੈ ਕਿ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ ਕਵਿਤਾ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦੇਂਦੀ..... ਕਵੀ ਤੇ ਪਾਠਕ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਬਾਸ਼
ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਿ ਬਲਾਗ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਸਾਂਝੇ ਕਰਨ......
ਡਾ.ਗੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ
